Gedichten
Alsjeblief,
We willen je dit graag persoonlijk zeggen,
maar vinden het moeilijk uit te leggen,
daarom deze gedichte brief
met als titel ;"alsjeblief".
We hebben een moelijk jaar gehad,
maar. zoals bekend, wacht ons nog wat,
want we hebben een kinderwens,
en begrijpen waarom doet geen mens!
Ook hebben we te maken met ongewilde kinderloosheid,
dat roept om BOOSHEID!!
Met veel verdriet en tranen,
om onzer beider lichamen!!!
Opmerkingen waarop niet valt te rijmen,
zijn voor ons niet te pruimen.
Adviezen als,
je bent nog jong,
je bent er gewoon teveel mee bezig,
Ze kunnen toch zoveel tegenwoordig,
Kinderen zijn ook niet alles,
jullie hebben twee auto's en kunnen zo vaak op vakantie als je zelf wilt
Dus kom niet gelijk met advies en goeie raad,
maar luister naar wat er van je word gevraagd!
PRATEN willen we erover,soms wel en soms ook even niet,
je merkt dan vanzelf ons stil verdriet.
stilzwijgen is niet de oplossing,
praten is eerder een verlossing!
ALSJEBLIEF spreek ons erop aan
we kunnen het echt wel aan!!!
We zijn beslist niet zielig of raar,
maar willen een taboe doorbreken vandaar!!!
Dit overkomt namelijk vele mensen,
allen met "gewone" kinderwensen.
Ziekenhuisbehandeling was en is moeilijk,
en de reacties erop verfoeilijk!!!
Je doet zoiets niet even,
naast je gewone leven!!
We zoeken hulp, steun en schouders,
niet alleen bij goede vrienden en ouders!
We willen erover praten,
maar voelen ons hierover opgelaten.
Dus :"ALSJEBLIEF" dit verdriet en deze pijn,
vragen gewoon om er te mogen Zijn!
(van freya afgehaald)
----------------------------------------------------------------------------------
Samen verder
Voel jij ook wat ik voel?
Ken jij ook die pijn?
Weet jij misschien wat ik bedoel?
't Verdriet van kinderloos te zijn!
Heb jij ook wel eens die pijn?
Van het onbegrepen wezen?
Ken jij ook het eenzaam zijn,
en heb je dat ook leren vrezen?
Laten we samen verder gaan,
elkaar soms even helpen,
soms met een lach, soms met een traan
om de allerergste pijn, allicht een beetje te stelpen.
(met dank aan Marjan)
---------------------------------------------------------------------------
Huil nou maar even.....
Leg nou die krant maar even neer
echt lezen doe je toch niet meer
huil nou maar even
Ja, tegen iemands lichaam aan
zou dat natuurlijk beter gaan
maar huil nou maar even
Dat jij de enige niet bent
dat is een troost die je al kent
dus huil maar even
Een ander troosten voor verdriet
dat kan ook niet, dat kan ook niet
maar huil toch even
Altijd maar flink zijn is niet goed
als je niet weet hoe 't verder moet
huil dan toch even
Straks, met nog tranen langs je kin
denk je ineens: ik heb weer zin
om door te leven.......
---------------------------------------------------------------------------
In memoriam
Ik bijt stiekem even op mijn lip
Dwing mijn tranen terug te gaan
Maar ze vragen om begrip
Om hierbij even stil te staan
Te vaak komt de dood akelig dichtbij
Ontneemt ons plotseling onze dierbaren
Willekeurig lijkt het wel, die van jou en mij
En waarom, is vaak maar moeilijk te verklaren
Daarom laat mijn hart telkens weer een traan
Bij elk afscheid dat in dit leven moet worden genomen
En mijn tranen vragen mij even stil te staan...
Opnieuw een die mij voorging...
(met dank aan bertine)
---------------------------------------------------------------------------------
Hoop
Gisteren leek het nog hoopvol,
maar vandaag is die hoop de grond in geboord.
Mijn temp was weer lager,
het is net alsof het zo hoort.
Dus weer niet zwanger onder de kerstboom,
dat blijft nog steeds een mooie droom.
Misschien zijn we volgend jaar met z'n drieën,
of in verwachting in elk geval?!
Maar als ik eerlijk ben,
geloof ik daarvan geen ene bal.
Toch wil ik niet alle hoop laten varen,
want dat doet nu nog te veel pijn.
Ik wil blijven hopen,
dat we op een dag met z'n drieën zullen zijn.
---------------------------------------------------------------------------------
Hoop.... doet leven
Soms staar ik voor me uit, en denk ik weer eens even,
Hoe onze toekomst luidt, komt er ooit nieuw leven?
Een leven van ons beiden, is in het lab ontstaan,
Maar zal het tot iets leiden? Zal de deling verder gaan?
Een positief gevoel, heb ik deze keer,
Halen wij ons doel? of storten we weer neer?
Soms ben ik erg bang, dat het niet lukken gaat,
Maar meestal duurt het niet lang, dat ik dat gevoel toelaat.
Snel krijg ik dan weer kracht, en zie de zonnestralen
Maar als je al zo lang wacht, dan mag je soms ook balen.
Alles draait toch steeds, om onzekerheid,
En krijgen wij dan reeds, de kroon op onze strijd?
Angst, hoop, twijfel en verdriet, dat heb je keer op keer,
Soms is er niemand die het ziet, of soms wil je dat niet meer.
Je wilt niet altijd zeuren, en doet dan vaak maar stoer,
Niet altijd lopen treuren, dat helpt toch ook geen moer.
Het MOET nu maar eens raak zijn
Denk ik dan ook steeds,
Zo'n mensje lief en klein.
Dan is het niet voor niets geweest.....................
----------------------------------------------------------------------------------
Mama,vier letters
ze klinken van dichtbij
Het lijkt zo echt ,maar in werkelijkheid........
klinken ze ooit voor mij?
Het lijkt een titel,een te verdienen naam
als ik er hard genoeg voor werk
dan treft ook mij die faam
Maar ik ben nog steeds alleen en bang
je komt maar niet
dus nooit het woord waarnaar ik zo verlang
MAMA
---------------------------------------------------------------------------------
Een stil, maar sterk verlangen...
Nu beland in medische gangen.
Hoe lang nog geduld?
Voor dat onze armen worden gevuld?
Ons hart doet pijn,
Waarom moet dit zo zijn?
'k weet we zijn niet alleen
Er zijn meer mensen om ons heen.
Zo graag zwanger willen raken...
En de babykamer klaar maken
Hoe lang moeten we nog wachten?
Dat zijn op dit moment onze gedachten..
Ons hart huilt, maar we leven voort
We wachten op een antwoord.
Ons geduld word op de proef gesteld,
Misschien wordt er ooit een zwangerschap vastgesteld.
Dan komt onze grootste wens uit
Onze eigen kleine spruit!
( van www.wakkertjeswens.web-log.nl gehaald)
----------------------------------------------------------------------------------
Aan mijn wenskindje,
Waarom mogen wij geen liefde geven
aan iets tastbaars in ons leven
Een leven ontstaan uit ons twee
Aanvaarden? Hopen? Heel gedwee?
Niet iedereen kan die pijn verstaan
Stel dat het niet mag slagen
Hoe moeten wij dan verder gaan?
Waarom, waarom? ik blijf het vragen...
Nooit een wiegje... Nooit een kus...
Nooit geen papa of mama dus?
Bij die gedachte huil ik weer...
Hoop houden, hoop houden, telkens maar weer
Maar wordt die hoop ooit werkelijkheid?
"Waarom" blijft knagen tot die tijd...
(van freya afgehaald)
-------------------------------------------------------------------------------
Gevoelens
Angst & onzekerheid.
Komt voor ons ooit de tijd ?
Jaloezie & haat.
De omgeving maakt ons soms kwaad.
Verdriet & moed.
Als je bij een ander op kraamvisite moet.
Vechten & geduld.
Wordt bij ons ooit de wens vervuld ?
Verlangen & hopen.
Als je iemand achter een kinderwagen ziet lopen.
Macht & onmacht.
Als je op de uitslag wacht.
Verwerken & kiezen.
Als je het heb moeten verliezen.
Vertrouwen & geloven.
Al deze gevoelens komen naar boven.
(van freya afgehaald)
-----------------------------------------------------------------------------------------
Waar doen we het voor
Al die onderzoeken steeds maar weer
Medicijnen slikken of spuiten iedere keer
Steeds weer wachten
Het is toch zwaarder dan we dachten
We kunnen het niet alleen
Het is ook zo gemeen
Mensen om je heen staan er niet bij stil
Maar die weten ook niet allemaal dat ik graag een kindje wil
We hebben het niet voor het zeggen
Maar willen het ook niet steeds uit hoeven leggen
Steeds gaan we eronder gebukt
Als het weer eens niet is gelukt
En dan weer zo'n kwetsende opmerking
Is ook niet goed voor onze verwerking
Maand na maand gaan we toch weer door
Met soms die vraag waar doen we het voor
(van freya afgehaald)
-------------------------------------------------------------------------------------
Laatste reacties